دکتر سیروس احمدی نوحدانی دانشیار گروه جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرس برخی زمین را به عنوان یک “سوژه اخلاقی”[1] در نظر میگیرند و رفتار حکومتها را در چارچوب ژئوپلیتیک فعلی به عنوان نوعی “قتل عام غیرانسانی”[2] مورد پرسش قرار میدهند و مستقیماً به تقابل میان مسئولیت اخلاقی پیش از آزادی (به تعبیر امانوئل لویناس) و
دكتر سيروس احمدي نوحداني دانشيار جغرافیای سیاسی دانشگاه تربيت مدرس در درس ژئوپلیتیک منابع و محیط زیست در مقطع کارشناسی ارشد، پرسشی مطرح کردم تا دانشجویان پیرامون آن بحث کنند. نتیجه مباحث به قرار زیر شد: پرسش آغازین: آیا «منابع طبیعی» اساساً یک مفهوم هستیشناختی انسانمحور است، یا طبیعت، «هستیِ بالذات» دارد که ژئوپلیتیک (به
دكتر سيروس احمدي نوحداني دانشيار جغرافیای سیاسی دانشگاه تربيت مدرس هر بار که بشر آستانه فناوریِ نوینی را درنورديد، به موازات آن، سایهای از هراس و تردید نیز سر برآورد. از ماشین بخار در انقلاب صنعتی تا کامپیوترهای شخصی و سپس اینترنت، فناوریهای جدید نه فقط امکانات تازه، بلکه پرسشهای تازه درباره ماهیت انسان، سلطه،
درجغرافیای باستانی مدنیت محور، تقابل گلوگاههای ژئوپلیتیکی با اهمیت در درون حوزه ای ژئواستراتژیک؛ عمدتا در فضای سرحدات رخ می داد. دفاع و تهاجم در این محیط ها کارکردی دوگانه، اما عملکردی یکسان داشت. در سرحدات ایستا بر یک پهنه؛ پایداری دامنه سرزمینی؛ همواره بر تهاجمات مداوم تاکتیکی استوار بود. تاکتیکی های تهاجمی و دفاعی
در تحولات معاصر روابط بینالملل، جهان از نظامهای خطی و قطبی به ساختارهای پیچیده، چندمرکزی و شبکهمحور تغییر یافته است. این روند به واسطه جهانیشدن اقتصادی و فناوری، چندسطحی شدن حاکمیتها و افزایش بازیگران غیردولتی شکل گرفته است. مفهوم «قدرت شبکهای» که فراتر از قدرت مکانی است، محور اصلی تحولات ژئوپلیتیکی امروز است. قدرت شبکهای
گزارش عصرایران ادعا میکند که ایران (با جمعیتی حدود 85 میلیون نفر) با وجود محدودیتهای شدید اینترنتی، از جمله فیلترینگ گسترده، در رتبه دوم نسبت شاغلین اینفلوئنسر (1.93 درصد شاغلين) و رتبه چهارم تعداد کل اینفلوئنسرها در جهان قرار دارد. این پدیده، در عصرایران مطرح شده و بهعنوان نشانهای از نفوذ شبکههای اجتماعی سایبری در
ایران، سرزمینی با تاریخ هزارانساله مدیریت منابع محدود، امروز در برابر بزرگترین چالش تمدنی خود ایستاده است: بحران آب. دیگر نمیتوان این بحران را صرفاً در قالب کمبود بارش یا تغییر اقلیم خلاصه کرد؛ زیرا در دل این خشکی فزاینده، بحران حکمرانی، ناکارآمدی بهرهوری، و بیتوجهی به عدالت فضایی نهفته است.باید به عمق ساختار حکمرانی
در حالی دارم این متن را مینویسم، که ماندهام مخاطب این متن چه افراد یا گروهایی هستند. مردم عادی، کارگزاران، دانشگاهیان، رسانهها و… ؟ سالهاست که درباره وضعیت بحرانی منابع آب در منطقه، کشور و حوضههای مختلف آبریز کشور و مناسبات هیدروپلیتیک ایران و همسایگان مینویسم و دیگران هم بسیار نوشتهاند. سالهاست که مینویسیم و
در پی جنگ مستقیم میان ایران و اسرائیل، ما با بازتعریف کمسابقهای از رابطه ملت و دولت در ایران مواجه شدیم که در آن مداحی ــ بهعنوان ابزار سنتی عزاداری شیعه ــ به یک میدان پیچیدهی فرافکنی قدرت، هویت، وطن دوستی و اعتراض تبدیل شد. جمهوری اسلامی پس از این تقابل، کوشید از ساحت صرفاً
